Siirt’in Kurtalan ilçesine bağlı Beykent Köyü’nde, adı sessizce söylenen ama yüreği koca bir coğrafyayı kucaklayan bir adam yaşıyor: Bilal Aydın. Beykent İlk/Ortaokulu’nda müdür yardımcısı olarak görev yapan bu fedakâr öğretmen, yalnızca okul duvarları içinde değil, hayatın tam ortasında eğitim veriyor. O, Teknoloji ve Tasarım Öğretmeni. Ama onun tasarladığı şey sadece projeler değil; umut, iyilik ve yarınlara dair inanç…
Çocukların “Hocam keşke bir drone’umuz olsaydı” cümlesiyle başlayan o mucizevi hikâye aslında onun hayatının özeti gibi. O, imkânsızlıklara boyun eğmeyen bir ruhun temsilcisi. Uçurtmalardan drone hayali kuran çocuklara, cebinden çıkardığı telefonla gökyüzünü gösterdi. Çünkü onun öğretmenlik anlayışı, sadece müfredatla sınırlı değildi. O, çocukların hayal kurabilmesi için kendi konforundan, imkanlarından, hatta zamanından feragat eden bir kalp insanıydı.
Ama Bilal Aydın’ın hikâyesi o uçurtmayla başlamadı. Yıllardır kızı Mekselina ile birlikte Siirt’in en ücra köylerini dolaşıyor. Oyuncaklarla dolu poşetlerini omuzlayıp, bazen karlı dağ yollarında, bazen tozlu patikalarda yürüyerek o köy senin bu köy benim diyerek çocuklara sevgi taşıyor. Gittiği her köyde sadece oyuncak bırakmıyor; umut bırakıyor, tebessüm bırakıyor. Ve en çok da “Unutulmadınız” duygusunu bırakıyor o küçücük ellere.
Onun yanında yetişen kızı Mekselina da babasının izinden gidiyor. Henüz küçük yaşta ama bir gönül işçisi gibi o da sırtında çanta, elinde oyuncaklarla çocuklara koşuyor. Çünkü Bilal Aydın, yalnızca bir öğretmen değil; bir baba, bir rehber, bir örnek. Mekselina’nın gözünde bir kahraman, köy çocuklarının gözünde ise bir mucize…
Yaptığı projelerle, köy okulunda bilimi hayal gücüyle buluşturuyor. Elektrik devrelerinden geri dönüşüm tasarımlarına, robotik merakları filizlendiren basit ama etkileyici çalışmalarla çocukların “yapabilirim” inancını yeşertiyor. O, kaynakların değil, inancın öğretmeni. Teknolojiyi bir amaç değil, çocukların gözlerindeki ışıltıyı çoğaltacak bir araç olarak görüyor.
Bilal Aydın’ın hikâyesi, büyük salonlarda ödüllerle değil; dar köy yollarında, yırtık ayakkabılı bir çocuğun gülümsemesiyle yazılıyor. Onun projesi, insan yüreğini yeniden eğitmektir. Sessizliğe ses olan, unutulana dokunan bir vicdandır o.
Bugün Beykent’in rüzgârında bir uçurtma süzülüyorsa, o uçurtmanın ipi Bilal Aydın’ın ellerindedir. Ve o ip, sadece kağıt ve çıtadan bir aracı değil, binlerce çocuğun hayalini taşımaktadır gökyüzüne…
